België of democratie
Peter De Roover 26-07-2007
 |
| Le Soir houdt Leterme al lang in het oog |
Bénédicte Vaes stort zich met een missioneringsdrang op de Vlaamse pers. Twee opiniestukken in De Morgen en twee in De Standaard: op één week tijd. In beide kranten zelfs op één dag. Il faut le faire. Schreeuwde om een antwoord, dat ik op 25 juli bezorgde aan De Standaard. ’s Anderendaags verscheen een ingekorte versie. Hieronder de volledige tekst:
Bénédicte Vaes wordt onder haar bijdragen in de Vlaamse pers voorgesteld als ‘journaliste bij Le Soir’. Dat is ze ook, maar in een zo gespleten land als het onze moeten we voorzichtig omspringen met blote vertalingen. “Traduire, c’est trahir”, nietwaar.
In Vlaanderen wordt doorgaans een onderscheid gemaakt tussen de begrippen ‘journalist’ en ‘activist’. Al zal iedereen toegeven dat persoonlijke voorkeuren altijd een rol spelen, toch mogen die geen hoofdrol spelen in het uitoefenen van de job.
Bij Bénédicte Vaes lezen we (DS, 25 juli): “We zijn bezorgd om de dingen die hij zegt over de toekomst van ons land.” “Hij” is Leterme, met die “we” verwijst ze uitdrukkelijk naar het eerder gebruikte “Franstalige pers”. Ze laat zich in genoemd stuk een beetje gaan, want in De Morgen klinkt het een kleine week eerder nog: “Hij (Leterme dus) boezemt hen (de Franstaligen) angst in, ze krijgen er benauwd van.” Toen leek ze zich op het standpunt te plaatsen van de registrerende commentator, maar in De Standaard identificeert ze zich persoonlijk met die angst en laat ze haar status van journalist varen. (Wat niet verboden is overigens.)
Vaes – en blijkens haar bewoordingen de hele Franstalige pers – ziet het als haar opdracht uiting te geven aan haar “bezorgdheid”, ze gebruikt zelfs wel eens het woord “angst”, over de figuur Leterme. “Leterme, daar is iedereen bang voor, van Brussel tot Aarlen”, lezen we van haar in De Morgen. Zij dus ook. En ze schroomt zich er niet voor uit het jargon van oorlogscorrespondenten te putten. Ze schrijft (DM, 18 juli) dat de Franstaligen Vlaamse premiers gewend zijn. “Toch komen ze nu in opstand.”
Bijzonder leerrijk allemaal en we moeten de Franstalige activistische publiciste Vaes danken voor haar openheid. Want diezelfde Yves Leterme behaalde bij de verkiezingen een duizelingwekkend aantal voorkeurstemmen van bijna 800 000. Dat zijn er, terloops opgemerkt, 275 000 meer dan Verhofstadts score op diens hoogtepunt in 2003.
De Leterme waarvoor Vaes en co. zo’n angst hebben, blijkt wel dé woordvoerder van het Vlaamse electoraat. Dieper kan de kloof tussen noord en zuid wellicht niet meer worden.
Vaes roept Leterme op zijn “federale pak aan te trekken”. Klinkt fraai, maar daarmee bedoelt ze niet min of meer dan dat hij zijn verkiezingsbeloftes moet inslikken.
Het is de democratische plicht van formateur Leterme om rechtlijnig te blijven met de campagnevoerder Leterme van enkele weken geleden.
Het is zijn Belgische plicht een bocht van 180° te maken.
Zo zijn we in een situatie terecht gekomen waar de begrippen ‘België’ en ‘democratie’ elkaar uitsluiten.
Want MR en CdH zitten in hetzelfde schuitje. Zij werden verkozen op een programma dat een grondige staatshervorming uitdrukkelijk afwijst. Leterme haalde zijn mega-succes op een programma dat van een grondige staatshervorming een breekpunt maakt.
Ofwel kan er geen Belgische regering meer komen, ofwel plegen (de) aanstaande regeringspartijen verkiezingsbedrog en wordt de kiezer versleten voor nuttige idioot.
We lezen in een leuke opiniebijdrage op dezelfde bladzijde waarop Vaes haar ding doet, dat de Belgische charme bestaat in het surrealisme ervan. Maar het politieke surrealisme kan zo ver gaan, dat de essentie van verkiezingen (dat programma’s ernstig worden genomen) er aan ten onder dreigt te gaan. Nochtans vormen zij de kern van de democratie.
Benieuwd of de politici zullen kiezen voor België of voor democratisch fatsoen.
Reacties
Reageer op dit artikelConstant Verhoeven op 27-07-07 :
Terug naar de artikelenlijst.
top